|
|
 |
 |
 |
 |
|
Reizigersweblog van jjbankert
Homecoming party
Hallo allemaal,
nu ik weer bijna terug in het land ben (nog maar 2 weekjes!!), wil ik natuurlijk jullie allemaal graag weer zien. En dus is er op de 24ste juni vanaf 14.00 in mijn huis een homecoming party 
Ik zal waarschijnlijk een hoop foto's laten zien, en voor diegenen die dat nog niet hebben gezien ook filmpjes (skydive, hangglide en andere).
Als je komt, kan je dan aub een bevestiging sturen naar mijn moeder (evalanka_fotografie@hotmail.com), dan weet die ook alvast hoeveel mensen ze kan verwachten 
In de tussentijd zit ik hier op Bali ook niet stil. Ik heb de dag na m'n eerste scuba duik, er gelijk een tweede en derde vastgeplakt. Daarna ben ik vanuit Kuta naar Ubud gereisd. In de shuttlebus kwam ik twee mensen tegen (Nederlands meisje (Eveline), Zweedse jongen (Martin)) waar ik vervolgens een flink aantal dagen mee ben opgetrokken. We zijn bijvoorbeeld met z'n drietjes sunrise hiking gaan doen (om 2.15 AM opstaan, naar een berg rijden en dan in het donker de berg beklimmen). Dat was errug mooi  En gedrieën hebben we ook het Basakih tempel complex bezocht. Dat is een complex met 18 verschillende tempels, en de grootste verzameling tempels in Bali. De oudste tempel aldaar is iets van 700 jaar oud en heet de "navel van de wereld" tempel.
Vervolgens zijn we doorgereisd naar Sidemen, daar afscheid genomen van Martin en samen met Eveline doorgereisd. Samen het Waterpaleis bezocht en een hike door de rijstvelden gemaakt.
En nu zitten we in Amed. Ik zal met een paar uur richting Lovina reizen en Eveline gaat naar Kuta, vanwaar ze op het vliegtuig richting Nederland zal stappen.
Ik twijfel of ik in Lovina mijn duikbrevet wil halen, maar het is er in ieder geval wel een mooie en goedkope (rond 200 US$) plek voor.
Geplaatst op: 09-06-2007 | 19:18 Lokale tijd
Bali
Nog maar eens een korte update.
Na een eerste weekje in Bali heb ik nog niet zo heel veel van het eiland gezien. Zoals ik me had voorgenomen heb ik lekker boekjes gelezen en een beetje in Kuta rondgehangen. Nu begint Kuta wat saai te worden en ga ik binnenkort richting Ubud en waarschijnlijk ga ik daar naartoe met een flinke omweg via Nusa Dua (zeg maar 180 graden de verkeerde kant uit als je naar Ubud wil vanaf hier) om daar te gaan scuba duiken
Update 2 juni
Ik ben net naar Nusa Dua geweest voor een "introductory scuba dive"
Alhoewel het in het begin onwennig was, is het echt een geweldige ervaring geweest. Waarschijnlijk ga ik nog op een aantal andere plekken in Bali ook duiken en ik twijfel of ik voor een duik certificaat/diploma ga. Lijkt me cool, maar vrij nutteloos als ik er vervolgens niets mee doe in Nederland...
Nu afwachten tot mijn pinpas er is (die mijn moeder heeft meegegeven aan een patient, die hier morgen aankomt). Dan door naar Ubud; het culture centrum zoveer ik heb begrepen.
Geplaatst op: 01-06-2007 | 09:04 Lokale tijd
Het vierde eiland, Australië
even een korte update,
ik ben veilig met het vliegtuig in Brisbane aangekomen. Brisbane, in combinatie met het mooie weer/temperatuur en palmbomen, vind ik een erg prettige stad die me aan een hoop andere mooie momenten (zomers) doet terugdenken.
Helaas ben ik ook een minder leuke kant van reizen tegengekomen. Namelijk mijn portemonnee is gestolen. Gelukkig geen groot drama (ik bewaar mijn paspoort en reispapieren op een andere plek), maar een general big pain in the backside aangezien m'n bankpasje dus ook weg is en je ineens geen geld - en dus geen eten en dergelijke - meer hebt. En het is natuurlijk zonde van het geld, kortingspasjes en persoonlijke zooi die je erin bewaart (fotootjes, telefoonnummers).
De mensen in het hostel hier zijn zeer vriendelijk voor me geweest en me de dingen gegeven die ik direct nodig had (eten, telefoonkaart, overnachtingen etc) en inmiddels heb ik weer geld, gelukkig.
Mijn plannen zijn hierdoor verandert, ik ga de 24ste mei al naar Bali, om daar dus een maand te vertoefen. Het enige dat ik nog op deze reis echt wil doen is uitrusten, en dat kan ook prima op een plek die zo goedkoop is als Bali. En nu heb ik ook tijd om eilanden in de omgeving te leren kennen en misschien een uitgebreide duikcursus te volgen (just ideas....).
Als iemand iets weet waar ik zeker naartoe moet, of waar zeker niet, stuur me een mailtje Ik beloof niets, maar ik zal het altijd overwegen.
En algemene tips (zoals geen kraanwater drinken) zijn ook altijd welkom, nu ik de "wildernis" in ga
Geplaatst op: 18-05-2007 | 13:51 Lokale tijd
Het tweede en derde eiland
Het tweede en derde eiland
Hallo allemaal,
het is ook nu alweer een tijdje geleden en het werd maar weer eens tijd om te updaten vond ik. Des te meer omdat ik later vandaag richting het vierde eiland van Nieuw-Zeeland vertrek (voor outsiders, ik bedoel Australië natuurlijk )
In mijn vorige blogje had ik jullie achtergelaten in Wellington. Mijn reis ging vanuit daar naar de ferry terminal 's ochtends vroeg om naar het zuider-eiland te varen. Maar het ging mis. Irene en ik waren namelijk vrolijk geïnformeerd dat we de shuttle vanaf 8.15 am voor de deur van het hostel konden verwachten. Wij staan daar dus vrolijk, maar om 8.30 nog niets.  wij even informeren: "oh die gaat altijd om 8 uur hoor" *zucht*. Nou, vlug dus een taxi genomen en precies op tijd om de boot (Nederlandse makelij) te halen.
De boottocht van Wellington naar Picton is een ontzettend mooie tocht. Vooral omdat je dan door de Marlborough Sound komt, voordat je Picton bereikt. Ik had mijn fototoestel net helemaal leeg gemaakt en volle batterijen dus lekker fotootjes schieten (ik heb ze niet geteld, maar het zouden makkelijk 100-200 foto's kunnen zijn van de boottocht). Helaas heb ik nu echt geen tijd om voor foto's te zorgen op deze site, die komen hoogstwaarschijnlijk pas weer als ik thuis ben, maar later meer daarover.
In Picton aangekomen de Stray bus opgezocht en onderweg naar de eerste overnachting op het zuider-eiland, Old McDonald's farm in het National Park Abel Tasman. We konden kiezen tussen slapen in een tent of in een huisje en dan ga je natuurlijk voor de goedkoopste optie (je bent backpacker of niet he). En verbazingwekkend genoeg konden we na een goede (!) nacht slaap een stralende dag tegemoet zien waarin Irene en ik op een zeiltocht gingen langs de kustlijn. Om een lang verhaal kort te maken, het was super leuk. Zeilend op een catamaran zagen we fur-seals, pinguïns, mooie stranden, "split apple rock" en nog een hoop meer (en op een strandje in een grot cave wetas).
Vervolgens ging de tocht per bus verder richting de Franz Josef glacier. Daar heb ik een full day glacier walk gedaan met van die talons onder de schoenen (ze waren hard nodig ook). De uitzichten waren fantastisch maar maar ook onrealistisch aangezien deze gletsjer midden in een tropisch regenwoud ligt.
De reis ging verder en ik kwam via Barrytown, waar ik een gratis ritje op de fly-by-wire won met een stoelendans, uit in Queenstown. De hoogtepunten in Queenstown waren voor mij:
* The -5 degree bar, met een hoop ijs sculpturen en ook het glas waar je een drankje in kreeg uit ijs een bijvoorbeeld ook de toonbank uit ijs!! Super leuk en een hoop foto's gemaakt natuurlijk .
* Hanggliding, samen met een instructeur onder zo'n driehoekige vlieger hangen en genieten van het uitzicht. Af en toe natuurlijk lekker duiken en weer optrekken en zelf sturen!! En vlak voor de landing vlak over de top van een boom scheren (de enige in een straal van 100 meter en mijn tenen raakten de boom zowat ).
* Fly-by-wire. Stel je voor een surfplank. Stel je nu voor een vliegtuigmotor aan het ene eind van de surfplank en ik vastgebonden op de andere helft van de plank. Dit alles opgehangen aan kabels over een vallei en ik die het gevaarte bestuur met snelheden tot 180 km/u yeeeeehaaaa
* The Luge kan je je het best voorstellen als een mix tussen rodelen en skelteren waarbij je zelf moet sturen in een 4 meter brede, bochtige baan van een berg af. Ontzettend leuk, totdat het begon te regenen en de remmen niet meer fantastisch werkten.
Queenstown is traditioneel een stadje waar je veeel te veel geld uitgeeft en ik kan bij deze bevestigen dat het ontzettend verleidelijk was om nog een flink aantal andere activiteiten te doen. Het blijft immers de 'adrenaline-capital of the world' (met t-shirts met teksten als 'adrenaline is legal')
Daarna weer op de Stray bus gehopt (nog altijd samen reizend met Irene) en via Te Anau richting Milford Sound. Milford kan ik kort over zijn: fantastisch. De route in de bus is al super en dan kom je aan bij het water en maak je een tochtje op een boot... Geweldig!! Jullie zouden het zelf moeten zien, de foto's komen in ieder geval nog wel
Na Milford weer terug via Te Anau en later de 'sausage-capital of the world', waar we overnachten, op de boot richting Stewart Island, het derde eiland van Nieuw-Zeeland. Hier waren we slechts 1 nachtje, maar het was een van de beste hostels die ik heb gehad op mijn reizen. We hadden met nog 5 andere reizigers samen een huisje met alle voorzieningen (behalve een tweede pan) die je nodig hebt. En Irene en ik hebben daar ook nog eens een mooie wandeling naar de vuurtoren gemaakt en in het voorbijgaan het oudste stenen gebouw van Stewart Island (en waarschijnlijk heel NZ) gezien in een lieflijk klein baaitje.
Zoals jullie waarschijnlijk al hebben gemerkt houd ik het even kort, dus snel door naar de volgende highlight: Dunedin. Dunedin is de studentenstad van Nieuw-Zeeland, en dat kan je ook wel heel goed merken. Gemoedelijke sfeer, leuke stad, kortom een plek waar ik wel had willen blijven hangen, als ik meer tijd had gehad. In Dunedin heb ik de Cadbury fabriek bezocht, die heeft een chocolade waterval heeft waar 1000 kg chocolade doorheen gaat en die is puur opgezet voor entertainment. En verder zijn Irene, Rochel (een Nederlands meisje dat we nog uit Taupo-Rotorua kenden en waarmee we vanaf Queenstown samen reisden) en ik naar de film Spiderman 3 geweest.
Vervolgens zijn we vanaf Dunedin, via Queenstown (waar Irene en ik nog maar een keertje 6 ritjes in de Luge deden, dit keer bij een strak blauwe lucht), uitgekomen in Christchurch (de stad waarvan ik naar Australie vlieg). Voor Irene was dit het einde van haar reizen, maar ik wilde nog 1 halte verder en terug. Sinds dat ik op Great Barrier Island dolfijnen heb gezien, wil ik er ook heeeeel graag mee zwemmen. 'Vlak' boven Christchurch ligt het dorpje Kaikura (3 uur met de bus), wat een van de beste plekken ter wereld is om met dolfijnen te zwemmen, walvissen te spotten of ander zeeleven te bestuderen. En aangezien ik daar gratis met Stray kon komen, ga ik daar dus vrolijk naar toe. Kom ik vervolgens bij het centrum aan waarvan die tours vertrekken, zegt de dame achter de kassa "oh, die tour is vandaag afgeblazen omdat de dolfijnen te ver in zee zijn, misschien kan je het morgen proberen maar we kunnen niets garanderen". Juist, flink balen en even diep zuchten en buiten even op een bankje zitten denken wat nu te doen, ik had immers al voor mijn hostel in Christchurch die avond betaald. Dus terug naar Christchurch en dan een andere dag proberen? of in het hostel in Kaikura blijven en de volgende dag het een kans geven? Terwijl ik dus op dat bankje zat te denken kwam er een jongen voorbij die vroeg of ik even een fotootje wilde nemen. Tuurlijk, ik ben de slechtste niet en zo raken we aan de praat en hij is onderweg naar Christchurch en ik kan best een lift krijgen in zijn autootje. Zo gezegd zo gedaan en uiteindelijk is het er niet meer van gekomen om te zwemmen met dolfijnen in de laatste paar dagen in Nieuw-Zeeland. Dat geeft dus een uitstekende reden om nog eens terug te komen!! Wat betreft Christchurch, de kerk hier is best mooi, gebouwd in de Gothic Revival style, het dichtst dat je hier in de buurt van fatsoenlijke gotiek (my favorite) komt. En verder zijn hier natuurlijk een hoopt souvenir winkeltjes waar ik mijn laatste touristen dollartjes aan heb kunnen spenderen.
Na 5 weken samen met Irene te hebben gewerkt, gereisd, geleefd, gek gedaan etc. ga ik zo afscheid van haar nemen. Het was super gezellig samen en ik heb er in ieder geval 1 hele goede vriendin bij. Het is nu nog vijf uurtjes voordat ik dit land, wat de afgelopen 6 maanden mijn thuis is geweest, ga verlaten. Ik zal de hobbitheuveltjes en de mentaliteit van de mensen hier gaan missen, maar ik heb ook het gevoel dat het weer tijd wordt om weer wat dichter naar huis te komen. Dus, nu grofweg een maandje Australie, dan grofweg 2 weekjes Bali en dan kom ik op zaterdag 23 juni, op een belachelijk vroeg tijdstip, weer terug aan op schiphol en ons kikkerlandje. Voor mensen die me willen uithoren heb zondag 24 juni in gedachten voor een klein homecoming feestje, dus houd die datum vrij als je dat leuk vind
Voor de laatste keer vanuit het land van de lange witte wolk (Aotearoa), Aroha nui (goodbye)
p.s. ik heb de meeste foto's al op de post naar huis gedaan, dus jullie zullen echt moeten wachten tot het feestje voor de laatste set uit Nieuw-Zeeland. Nog een reden om naar m'n feestje te komen
Geplaatst op: 13-05-2007 | 22:49 Lokale tijd
Work, Girl, Work, Travel
Nou, het laatste berichtje is alweer een tijd geleden en jullie zaten natuurlijk met spanning te wachten op het volgende berichtje (gewoon braaf ja knikken allemaal  ). Dus hier is ie dan.
Ik begin waar ik gebleven was, ik had namelijk net een nieuwe job bij Chub Security. En mijn taak daar was geld in canisters stoppen voor de ATM's en de terugkomende canisters te legen en tellen hoeveel geld er nou nog inzat. Op zichzelf niet echt heel erg inspirerend werk, maar wel grappig om met heeel veeel geld te mogen spelen bijvoorbeeld torentjes bouwen en zien wat het stevigst en meest ruimte efficiënt is heeerlijk.
Wel vervelend was dat de radio altijd aanstond op "Solid Gold" met de slogan 'more 60's en 70's than anywhere else" en dan bedenk je bij jezelf 'no wonder, nobody wants to listen to the crap'. Maar blijkbaar dacht Charlie daar anders over. En toegegeven er zijn wel een aantal leuke liedjes, maar om nou elke dag dezelfde liedjes te horen..... En dan draaien ze verdorie niet eens het leukste liedje van ELO, alleen 'don't bring me down' eens in de 2 dagen verdorie.
Waar de muziek duidelijk van betere kwaliteit was, was op het Future Music festival. Daar heb ik van 11 uur 's avonds tot 4 of 5 uur 's ochtends van muziek gedraait door o.a. Fedde Le Grand, Carl Cox, Ferry Corsten en Sander van Doorn (3 van die 4 zijn Nederlanders).
En gelukkig vloog de tijd op het werk, en dat was ook dankzij een leuker aspect van het werk, Mirinda. Ik zal hier niet op de details ingaan maar kort gezegd was het best gezellig samen. En dan kom je er na een tijdje achter dat het niet werkt samen. Dat is dan natuurlijk ontzettend balen voor mij, maar een geruststelling voor iedereen die niet wil dat ik naar dit landje immigreer. En daarbovenop is het natuurlijk een ideale basis voor een 1-april grap (he mama ).
Maar dan komt er een dag dat er wordt verteld dat je in ene niet meer nodig bent en dat terwijl je nog 3 weken zou moeten werken voordat je voldoende geld hebt om verder te reizen. Even flink balen dus en vervolgens je opties bekijken.
Ik nam een week om in Auckland iets te vinden, maar er bleek een stuk minder werk beschikbaar dan normaal en het uitzendbureau kon dan ook niets regelen binnen de gestelde tijd. Vervolgens krijg je ook geen reacties op je andere sollicitaties en is het tijd voor plan B.
Plan B betekende in dit geval opnieuw Irene (die net met haar vader en broer een rondreis door het land had gemaakt) achterna reizen. Die was inmiddels naar Hastings vertrokken om een paar weekjes te werken in een appelpakhuis voordat we het laatste gedeelte van onze reis (over het zuidereiland) samen zouden voltooien.
Zo gezegd zo gedaan, ik mijn intercity bus geboekt naar Hastings en eigenlijk was de timing ook vrij aardig omdat ik er net achter was dat het met Mirinda niet zou werken.
En dan is het 1 april, de dag dat ik naar Hastings reis, de dag dat ik mijn moeder een grote poets bak en alweer ruim een maand na mijn vorige weblog.
In het Hastings Backerpackers Hostel aangekomen ingecheckt in 'the beachhouse'. Een leuk 2 persoons huisje met slechte isolatie. Gelukkig dat mijn slaapzak redelijk warm is en ik slechts één nacht koud ben wakkergeworden (de eerste dag met nachtvorst dit jaar in NZ). Maar zodra je dan 's ochtends vroeg uit je heerlijk synthetische slaapzak komt rollen en je met je blote voetjes op de koude vloer staat merk je gelijk dat het eigenlijk toch best koud is.
De eerste dag werk wordt je dan niet eens naar het pakhuis gestuurd maar naar de appelgaard zelf. En aangezien ik niet zo'n grote fan van tuinieren ben zal het jullie ook vast niet verbazen dat ik dag 2 toch echt binnen in het pakhuis aan de slag wilde (waarbij dag 1 verdorie niet eens werd uitbetaald  ). En in het pakhuis was het ook niet vanaf dag 1 (uh, 2 dus) fantastisch. Ik mocht namelijk beginnen met het versterken van het "box stacking team". Oftewel een (betaalde) tien uur durende work-out waarin je dozen van 20 kg op hoogtes variërend van op de grond tot zo hoog dat ik met uitgestrekte arm precies nog bij de bovenkant van de doos kon als ik ernaast stond, opstapelt. Heel fijn dus.
Maar gelukkig mocht ik na een halve dag over naar het "tray stacking team" waarin je 4-5 trays met appeltjes in een doos stopt, stikkertje op de doos, doos op de lopende en vervolgens weer een nieuwe doos pakken voor de volgende set trays.
Ik heb het gelukkig de afgesproken twee en een halve week werk overleefd, hoe saai en lang de dagen ook waren (werktijden 7.00 AM tot 6.30 PM ma-vr en 7.00 AM tot 4.30 PM waren standaard). Gelukkig waren vooral de laatste 2 dagen in het pakhuis relatief rustig en had ik uitgebreid tijd om lekker gek te doen met Irene en Sabine (een Duits meisje dat Irene al in Oktober in een kiwi pakhuis had ontmoet en die ik voor het eerst zag in Auckland). En verder waren er nog een hoop andere aardige Duitse backpackers (te weten Jana & Lars, Melanie & Silke).
Het vervelendste in het pakhuis was het meemaken van een vrij ernstig bedrijfsongeluk. De zaterdag voordat we vertrokken kwam Silke met haar bedrijfskleding vast te zitten in de machine die een van de lopende banden aandreef. Dit op zichzelf was het probleem niet zo, want de noodstop was voor haar binnen handbereik. Echter, aan nieuwe werknemers wordt niet verteld dat het rode koord de noodstop is. Dus terwijl ze zocht naar het knopje draaide de machine gewoon door en kwam haar arm flink in de knel voordat er iemand was die wel aan het koord trok. Om een lang verhaal kort te maken kan ze nu de helft van haar hand niet meer voelen (zenuw flink platgedrukt) en het is ook lastig om die helft te bewegen. Hopelijk zal het uit zichzelf helen maar anders moet er een operatie aan te pas komen en hopelijk werkt dat wel...
En nu ben ik dus weer met Irene op stap op het laatste gedeelte van mijn (onze) reis in Nieuw-Zeeland. We zijn in Taupo weer op de Stray bus gestapt en via Rotorua en National Park Tongariro nu in Wellington uitgekomen. Aangezien ik nu niet zo heel veel tijd heb komen de foto's van de Tongariro crossing later, maar voor de mensen die iets hebben van "tongawattes?" klik hier. Kortgezegd is het de mooiste dagwandeling (volgens de geleerden) in Nieuw-Zeeland en mogelijk de wereld. Het bekendste onderdeel voor jullie zal Mount Ngauruhoe zijn, die figureerde als Mount Doom in de 'Lord of the Rings' films. De crossing zelf duurde voor ons ongeveer 7,5 uur maar viel best mee op twee stijle beklimmingen na (waarvan de eerste (de ergste) de toepasselijke naam 'devil's staircase' heeft).
Nu in Wellington heb ik gister op Mt. Victoria (een park waarvan je over de stad kan uitzien) gestaan en drie shot's uit de Lord of the Rings aanschouwd (zoals gezegd foto's komen). Het is best grappig om te zien waar 'Theoden' en 'Aragorn' stonden uit te kijken over het kamp van Rohirrim, maar in werkelijk over de huizen van Wellington stonden te turen. En vandaag zijn Irene en ik naar de film geweest in de Embassy (hier tegenover het hostel!!). Voor beginners, de Embassy is de bioscoop waar de Return of the King zijn wereldpremiere beleefde en van binnen ziet het er machtig mooi uit. Ook leuk is dat op de stoelen staat aangegeven wie op welke stoel zat tijdens de premiere (altijd leuk, op dezelfde stoel zitten als bijvoorbeeld Orlando Bloom of Viggo Mortensen )
Morgen gaan we oversteken naar het zuider-eiland maken. De hoogtepunten van mijn nabije toekomst zullen naar alle waarschijnlijkheid hangliding in het Abel Tasman park, een glacier walk op de Franz Joseph en een tocht door Milford Sounds zijn.
hmmm, ok een paar fototjes dan.....
In het pakhuis:
Mount 'Doom' Ngauruhoe
Een mooi landschapje
Mooi he, de kracht van moeder aarde
Kleine kratermeertjes
Vanaf Tongariro, Mount Ruapehu (links achter met sneeuw) en Ngauruhoe
En in Wellington. Herinner je eens de eerste keer dat je een zwarte ruiter ziet in de film Lord of the Rings. Juist, het is donker, flinke schijnwerper en dan een zwarte ruiter op de heuvel....
vergelijk met
In feite loopt er een weg precies achter de top die je hier ziet overigens
Geplaatst op: 22-04-2007 | 12:16 Lokale tijd
On my own
Laatst geupdate 6:05 PM, 26-2-2007
In mijn laatste berichtje liet ik jullie achter in de overtuiging dat ik heerlijk bij iemand inwoonde en dat er goed voor me werd gezorgd. Maar dit kon helaas niet lang duren. Om onduidelijke redenen zette Heidrun me namelijk na een paar dagen het huis uit en kon ik het weer helemaal zelf allemaal regelen.
Om te beginnen maar een lange termijn oplossing zoeken om te verblijven en natuurlijk blijven zoeken naar een baantje.
Ik had een aantal opties gevonden, het liefst werk ik (natuurlijk) met computers en dus aangemeld bij een hoop recruitment offices (uitzendbureaus) met de melding dat "anything to do with computers" een ideale job description is. En ik had ook nog iets gezien over fundraising voor goede doelen en daarbij was ervaring met sales een voordeel. Ik vond het een mooie laatste optie, als de nood aan de man kwam.
Vervolgens het lange wachten op reacties en daarnaast elke dag nieuwe mailtjes blijven versturen naar leuke opties.
Na een paar dagen alleen een reactie van de fundraising gekregen of ik op gesprek wilde komen. Ik vond het wel prima. Het zou werk als contractor zijn (dus met 1 day notice) en dus op het moment dat er iets anders voorbij zou komen onmiddellijk een overstap mogelijk. Op de internetsite was ook nog eens een salaris beloofd van tussen de 750 en 1000 NZ$ per week (375-500 euro) afhankelijk van je prestaties. Allemaal hartstikke mooi dus. Maar het blijkt natuurlijk altijd minder mooi te zijn dan dat er wordt gezegd. Je begint op een vast bedrag van 75$ per dag en als je dat wilt kan dat permanent worden omgezet in commissie. Om een lang verhaal kort te maken na de twee weken dat ik had gewerkt en er iets anders langs kwam, had ik genoeg verdient om 3 weken te overleven.
In die tijd had ik ook al op de huizenmarkt voortgang geboekt. Na een paar nachten in het hostel verhuisd naar een appartement waar je maximaal met 2 anderen in woont en je een hoop voorzieningen met die mensen deelt (wc, douche, keuken, tv etc). Toevalligerwijs waren er geen 2 anderen om de kamer mee te delen dus had ik een appartement voor mij alleen tegen 100$ per week (t.o.v. 157.5$ per week in het hostel; dat was al met korting). Ik heb me die week heerlijk op m'n gemak gevoeld, ondanks het feit dat er geen prullenbak/theedoek was en blijkbaar iemand de tv had meegenomen (alleen de coax kabel lag er nog ).
En in die straat (79 Anzac ave, voor mensen die naar Auckland komen) stikt het van de andere hostels. Dus maar even geïnformeerd naar de prijzen en vervolgens slaap ik nu in een hostel tegen 65$ (!!!!) per week. Dat gaat dan om een 4 persoons kamer met raam (zonder raam is 55, maar die zijn uitgeboekt) en 4 toiletten en 4 douches die je deelt met een hoop anderen.
Bij lange na dus niet zo goed als het appartement, maar aangezien ik hier echt alleen maar ben om te slapen/eten maakt me dat niet zo heel veel uit.
Ik verleende mijn diensten als contractor - je bent dan niet in dienst van het bedrijf - dus voor 2 weken aan Cornucopia. En wel als door2door fundraiser voor de charity IHC. Mijn doel was mensen long term supporter te maken en zo IHC te helpen meer mensen met een "intelectual dissability" te bereiken binnen Nieuw-Zeeland. Op zich natuurlijk een mooi doel, maar ik kon me ontzettend storen aan de rich bastards die het geen reet kon schelen.
Voorbeeld: staat een vent z'n Ferrari te poetsen
ikke > "hello sir, how are you today?"
eikel < "sorry no time. Have to catch a plane in 5 minutes"
en blijft vervolgens gewoon poetsen en doet dat nog als ik later op m'n weg terug langsloop.
Daar kan ik me dus ontzettend aan storen. Maar ik heb ook een hoop mooie gesprekken gehad met mensen die echt willen helpen, maar helaas in het sociale vangnet bungelen.
Uiteindelijk raken afwijzingen hier een stuk harder omdat het om iets moois gaat ipv mensen overhalen de prijzen van gas/electra vast te spijkeren. Het liep allemaal net niet lekker genoeg om over te gaan schakelen op commisie en zelfs toen ik werd overgeplaatst van door2door naar mensen op straat aanspreken (dus in een groep werken ipv in je eentje) gingen mijn prestaties niet omhoog (bijna altijd slechts 1 per dag, waar 2 verwacht werd).
Ik was dus blij om een telefoontje te krijgen van een van de recruitment offices (Madison) of ik nogsteeds op zoek naar werk. En in dat geval of ik langs wilde komen voor een gesprek en een hoop testen zodat ze konden bepalen wat mijn kwaliteiten zijn.
Ik vind het altijd grappig om testen te doen (en ik was fundraising ook wel een beetje zat) dus ik ben gelijk de volgende dag langsgekomen. Voordat uberhaupt iemand met me had gesproken (behalve de receptioniste) kon ik al het contract tekenen dat Madison werk voor me zouden zoeken, begon dus al gelijk goed.
Daarna even kletsen met Anne die me de introductie tot de test gaf en ik kon aan de slag.
Disclaimer: de resultaten mogen alleen worden geinterpreteerd door proffesionals (volgens het papiertje) dus doe vooral geen moeite. En verder zijn ze niet op de komma nauwkeurig omdat ik het papiertje zelf niet bij de hand heb nu.
Inzicht testen
English language: above average (daaruit zou een proffesional de conclusie kunnen trekken dat ik meer van engels weet dan de gemiddelde Kiwi )
Mathematics: high
Abstract: high
Typesnelheid:
Words: 40 per minute
alphanumeric: 6000+ characters per hour (ze zeiden dat dat best goed is)
numeric: 6000+ (ook dit schijnt zeer aardig te zijn)
Kennis/vaardigheid test:
Bij zowel MS Word als Excel geen enkele fout bij de beginner vragen en in totaal komt het erop neer dat ik best Advanced ben in beide programma's (ik gok dat het rijtje beginner, medium, advanced, expert is, dat werd er niet bij verteld).
Vervolgens kon ik een aantal references opgeven (waarvan ik niet mocht weten wat ze eraan gingen vragen) en toen kon ik gaan.
Volgende dag een berichtje dat ze werk voor me hadden. En nadat ze een paar dagen later m'n references hadden gecheckt een echt aanbod gekregen. Ik ben er niet 100% zeker van, maar ik vermoed dat het ATM's (flappentappen) inpakken is. Geen id wat ik me er bij moet voorstellen maar het levert meer geld op dan Cornucopia. Ik zie het allemaal morgen wel, jammer alleen dat het niet echt lijkt alsof het veel met pc's te maken gaat hebben.
In eerste instantie kreeg ik te horen dat ze me iets van 13$ per uur wilden geven en dat dat met holiday pay dan op 14,5 uit zou komen. Ik gaf aan dat ik eigenlijk wel wat meer had verwacht en dat ik maar zou uitkijken naar een baantje dat meer zou betalen.
De volgende dag kreeg ik een telefoontje dat ze me 15$ per uur zouden gaan betalen en dat dat inclusief holiday pay dus op 15.95 per uur uitkomt. Na 1 april schijnt de wet te veranderen en ga ik 'zelfs' 16.30 per uur krijgen. Dat was dus snel verdient
En in de tussentijd heb ik ook nog een goede vriend opgedaan, Suneal Varma (spreek uit seniel vaahma). Hij is een super aardige Indiaase man die hetzelfde werk als ik deed voor IHC. Hij is in Auckland om verder te studeren, spreekt 9 talen en doet een ziek aantal papers naast een part-time job. En een van zijn vrienden runt een restaurant vlakbij mijn nieuwe werkplek, daar krijg ik nu dus korting .
En misschien ook nog leuk om te vermelden. Ik heb besloten naar het future music festival te gaan hiero. Van de top 5 line-up, 3 Nederlandse DJ's. Ferry Corsten, Fedde Le Grand (juistja, typo op de poster) en Sander van Doorn (nog een typo).
In Australie heeft dit festival een wat uitgebreidere line-up, maar je kan ook niet alles hebben...
En voor de mensen die het leuk vinden de liedjes die ik heb gezongen in Kerikeri. Veel liedjes ken je waarschijnlijk wel, maar dan onder een Nederlandse of Duitse titel (bijvoorbeeld "Lo the eyes of all" = "aller augen".
Update: vandaag met m'n nieuwe job begonnen. pfoe, ik heb nog nooit zooooo veeeeel geld gezien/vast gehouden. Met de eerste tea break was er al exact 600.000,- NZ$ door mijn handen gegaan. Ruim genoeg om door mijn studie te komen en een eerste huisje aan te schaffen in de eerste 2-3 uurtjes dus. 
Geplaatst op: 25-02-2007 | 08:04 Lokale tijd
1 | 2 | 3 | 4
|
|
 |
|
 |
|
|
 
|
|
|
